แจ็คมองภาพบ้านหลังน้อยที่เคยมาประจำเมื่อห้าปีที่แล้วด้วยสายตาคิดถึง สีบ้านดูซีดเซียวไปนิดหน่อยตามสภาพกาลเวลาของมัน แต่ความอบอุ่นและน่ารักของบ้านหลังนี้ยังตลบอบอวลเหมือนเดิมไม่มีผิด รั้วหน้าบ้านที่เต็มไปด้วยต้นดอกดาวเรืองสีเหลืองสดที่เรียงตัวรับแสงอย่างสดใสเหมือนตัวเจ้าของบ้านตัวน้อยหลังนี้ไม่มีผิด เห็นแล้วภาพเฌอแตมลอยมา ในความคิดทันที เมื่อนึกถึงมือใหญ่ก็ค่อยๆเปิดประตูรั้วสีขาวซีดพร้อมเดินเข้าสู่ตัวบ้านผ่านประตูที่ปิดไว้แต่ไม่ได้ล็อกไว้ก่อนจะเดินขึ้นไปที่ชั้นสองของบ้านที่มีประตูห้องนอนสีฟ้าที่คาดว่าน่าจะเป็นของเลิฟน้องชายแฝดคนละฝาของเฌอแตม เดินไปเพียงไม่ถึงสิบก้าวก็พบประตูสีเหลืองที่มีป้ายข้อความภาษาอังกฤษคำว่า Jetiame แขวนไว้อยู่ แจ็คเคาะประตูสามทีส่งสัญญาณว่าตนเองได้มาถึงแล้วให้คนดานหลังประตูเหลืองรับรู้การมาของตัวเอง ไม่นานเกินรอ เจ้าของห้องก็เปิดประตูมาพร้อมรอยยิ้มกว้างแสนสดใสที่เป็นซิกเนเจอร์ของตัวเองโผล่ออกมา “ แจ็คๆ เชอคิดถึง ” เมื่อเจ้าของห้องพูดจบก็สวมกอดแน่นใส่ร่างหนาที่ยืนค้างตะลึงกับภาพตรงหน้า รอยยิ้มของเฌอแตมยังคงสดใสเหมือนเดิมแบบ...
พลับพลึงตัวน้อยเอื้อมมือไปที่ก็อกน้ำฝักบัวที่อยู่ด้านหลังบูมก่อนจะหมุนเปิดน้ำ เพียงไม่กี่วินาทีต่อมาหยดน้ำที่มาจากฝักบัวด้านบนอ่างน้ำเหนือหัวของบูมก็ไหลลงมาเปียกที่บริเวณร่างกายของพลับพลึงพอดีราวกับจับมาจ่อตรงหน้า เสื้อเชิ๊ตสีขาวบางที่พลับพลึงใส่อ่อยบูมตัวเมื่อกี้เปียกน้ำเหมือนไม่ได้ใส่ ในใจของบูมนั้นแทบอยากจะทึ้งเสื้อตัวนี้ออกให้พ้นคนตัวเล็ก แต่ด้วยความที่ต้องคีพคาแรคเตอร์เป็นคนดีถือศีลกินผักเลยต้องเอามือปัดป่ายไปมาด้วยความไม่ยอมทั้งๆที่ในใจน่ะ ขย่มเลยที่รัก ขย่มบูมเลยยยยยย ตามนั้นแหล่ะ "ที่รักเปียกหมดแล้ว ไม่เล่นแบบนี้นะครับ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอกมาเล่นน้ำตอนนี้" พูดแล้วก็ทำท่าทำทางจับชายเสื้อสีขาวที่เลิกขึ้นจนเห็นอะไรต่อมิอะไรให้มันเข้าที่เข้าทาง "บูม...ไม่เอาดิ" พลับพลึงจับมือบูมที่กำลังที่ดึงชายเสื้อบริเวณหน้าขาขาวๆอยู่ให้ไปจับบริเวณที่ก้นอวบเด้งของตัวเองก่อนจะบีบมือที่จับอยู่นั้นทำให้ดูเหมือนบูมกำลังบีบก้นตัวเองอยู่ ร้ายนักนะแม่ทัวดีย์เดี๋ยวก่อน "ที่รักรอเถอะครับ แค่แปดสิบเจ็ดวันเอง แป๊บเดี๋ยวเหมือนหายใจเข้าออก" ...