Wanna Fun พี่แจ็คล่าแต้ม Chapter 13

แจ็คมองภาพบ้านหลังน้อยที่เคยมาประจำเมื่อห้าปีที่แล้วด้วยสายตาคิดถึง สีบ้านดูซีดเซียวไปนิดหน่อยตามสภาพกาลเวลาของมัน แต่ความอบอุ่นและน่ารักของบ้านหลังนี้ยังตลบอบอวลเหมือนเดิมไม่มีผิด

รั้วหน้าบ้านที่เต็มไปด้วยต้นดอกดาวเรืองสีเหลืองสดที่เรียงตัวรับแสงอย่างสดใสเหมือนตัวเจ้าของบ้านตัวน้อยหลังนี้ไม่มีผิด เห็นแล้วภาพเฌอแตมลอยมาในความคิดทันที

เมื่อนึกถึงมือใหญ่ก็ค่อยๆเปิดประตูรั้วสีขาวซีดพร้อมเดินเข้าสู่ตัวบ้านผ่านประตูที่ปิดไว้แต่ไม่ได้ล็อกไว้ก่อนจะเดินขึ้นไปที่ชั้นสองของบ้านที่มีประตูห้องนอนสีฟ้าที่คาดว่าน่าจะเป็นของเลิฟน้องชายแฝดคนละฝาของเฌอแตม เดินไปเพียงไม่ถึงสิบก้าวก็พบประตูสีเหลืองที่มีป้ายข้อความภาษาอังกฤษคำว่า Jetiame แขวนไว้อยู่

แจ็คเคาะประตูสามทีส่งสัญญาณว่าตนเองได้มาถึงแล้วให้คนดานหลังประตูเหลืองรับรู้การมาของตัวเอง ไม่นานเกินรอ เจ้าของห้องก็เปิดประตูมาพร้อมรอยยิ้มกว้างแสนสดใสที่เป็นซิกเนเจอร์ของตัวเองโผล่ออกมา

“แจ็คๆ เชอคิดถึง”

เมื่อเจ้าของห้องพูดจบก็สวมกอดแน่นใส่ร่างหนาที่ยืนค้างตะลึงกับภาพตรงหน้า รอยยิ้มของเฌอแตมยังคงสดใสเหมือนเดิมแบบที่คิดไม่มีเปลี่ยน เจ้าของรอยยิ้มที่แจ็คคิดถึงโหยหามาตลอดห้าปีที่ผ่านมา ตอนนี้อยู่ในอ้อมกอดของเขาเรียบร้อยแล้ว

เฌอแตมกอดซุกอกแกร่งแน่นด้วยความโหยหาและคิดถึง จนคนที่โดนสวมกอดอมยิ้มขึ้นมาบางๆก่อนจะกอดตอบกลับด้วยความคิดถึงไม่แพ้กัน

คนตัวเล็กกว่าผละออกจากอ้อมกอดพร้อมจับใบหน้าของอีกคนพลิกไปมาอย่างสำรวจความเปลี่ยนแปลงจากห้าปีที่แล้ว แจ็คแจ็คของเฌอแตมยังคงมีรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นเหมือนเดิม โครงหน้าดูเล็กลงนิดหน่อยแต่ก็ยังดูหล่อและสุขภาพดีเหมือนเดิม

“ผอมลงป้ะเนี่ยแจ็คๆ”

“โหมงานหนักนิดหน่อยค่ะ” เจ้าของคำตอบยิ้มมองใบหน้าของคนตัวเล็กที่ขมวดคิ้วเมื่อพบการเปลี่ยนแปลงที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่

“อะไรกันเชออุตส่าห์กินดีอยู่ดี จะได้มาเจอแจ็คๆแบบสภาพสมบูรณ์น่ารักแท้ๆ”

“สมบูรณ์เกินไปรึเปล่าเนี่ย แก้มออกหมดแล้ว” พูดจบคนตัวสูงก็หยิกแก้มคนด้านหน้าไปหนึ่งครั้ง

“แต่แบบนี้ก็น่ารักดี”

“แล้วเราจะยืนคุยกันแบบนี้หรอ เชอยืนไหวนะ”

“พี่ก็ไหวเถอะค่ะ”

“หูยยยยย ปะเข้าห้องกัน อีกนิดนึงก็สร็จแล้ว”

คนตัวเล็กกว่าจูงมืออีกคนเดินเข้าห้องอย่างลืมตัว แต่การกระทำอย่างว่าก็สร้างรอยยิ้มให้แจ็คไม่น้อย สาบานเลยว่าวันนี้แจ็คต้องหลับฝันดีแน่ๆ

ภายในห้องสีฟ้าอ่อนเฟอร์นิเจอร์ด้านในถูกจัดเป็นระเบียบพร้อมมีกระเป๋าใบใหญ่วางอยู่ที่มุมห้องและมีกองเสื้อผ้าที่ถูกจัดใส่ไม้แขวนวางอยู่บนเตียง คนตัวเล็กรีบกุลีกุจอหยิบเสื้อเหล่านั้นแขวนเข้าตู้เพื่อให้แจ็คนั่งบนเตียงได้อย่างเต็มที่

เฌอแตมหยิบอัลบั้มรูปจากโต๊ะทำงานของตัวเองออกมาพร้อมมานั่งข้างๆอีกคนแล้วเปิดกางพร้อมเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับภาพแต่ละหน้าให้ฟังอย่างตั้งใจ

เสียงเจื้อยแจ้วที่ฟังกี่ครั้งก็ไม่รู้สึกเบื่อหยุดลงเมื่อรูปภาพรูปสุดท้ายเปิดออกเป็นรูปคู่ของเฌอแตมกับผู้ชายหน้าตาดีอีกคนกำลังยืนโอบไหล่เล็กอยู่ซึ่งแจ็คจำได้ขึ้นใจ คนๆนี้เป็นคนเดียวกับคนที่เฌอแตมลงรูปลงในไอจีบ่อยๆ

มีน แฟนของเฌอแตม

แจ็คมองภาพนั้นพร้อมกับความคิดประหลาดที่ผุดขึ้นมาในหัว เฌอแตมรีบปิดอัลบั้มภาพเมื่อเห็นท่าทีของแจ็ค เสียงเงียบเข้าปกคลุมห้องจนได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน เฌอแตมเม้มปากนิ่งเพราะความอึดอัดที่ตีรวนขึนมาในใจ แต่แล้วก็เป็นตัวแจ็คเองที่เอ่ยเสียงทำลายความเงียบออกมา

“เฌอแตมครับ”

“วะ...ว่าไงแจ็คๆ”  คนตัวเล็กหันหน้าไปตอบเสียงเรียก

“กับเขานี่รักมากเลยหรอ”

“ก็...รัก พี่มีนเป็นคนดี ไม่มีเหตุผลที่เชอจะไม่รักพี่มีนเลย”

“รักขนาดลืมความรักของพี่เลยหรอ...”

“....”

“....”

“แจ็คๆ...เชอขอโทษนะ”

มือน้อยค่อยๆเลื่อนกุมมือแจ็คอย่างรู้สึกผิด เฌอแตมก้มหน้านิ่งน้ำตาที่คลอมาตั้งแต่แจ็คถามประโยคนั้นขึ้นมาก็ร่วงลงบนตักทีละหยด แจ็คที่หันไปมองเฌอแตมโทษตนเองซ้ำๆก็ได้ใช้มือประคองหน้าคนตัวเล็กพร้อมใช้หัวโป้งปาดน้ำตาที่ไหลลงมา

“พี่ไม่เป็นไรครับ เฌอแตมไม่ได้บอกให้พี่รอนี่ พี่ดันรอเอง”

“แจ็คๆ”

“เฌอแตมไม่เหมาะกับน้ำตาเลยนะ”

“ฮึกกกก...แจ็คๆ”

“ตั้งแต่เฌอแตมไปที่นู่น ไม่มีวันไหนที่พี่ไม่คิดถึงเฌอแตมเลยนะ”

“....”

“ช่วงแรกที่เฌอแตมไป เราได้ติดต่อกัน พี่ดีใจนะที่เรายังคุยกันบ้าง แต่สองปีก่อนหน้านี้ ที่เราหายไป พี่คิดว่าเราไม่ว่าง พี่ไม่มีไอจีเรา ไม่รู้ว่าเราเป็นของคนอื่นไปแล้ว ความจริงพี่รู้เมื่อวานนี้เองฮะๆ”

“....”

“ความจริงมักจะโหดร้ายเสมอว่ามั้ย พี่ยังคงรักเฌอแตมมากๆเหมือนเดิม แต่วันนี้ที่พี่มาหาพี่มาด้วยความบริสุทธิ์ใจ อยากเห็นเฌอแตมของพี่ว่าจะโตขึ้นแค่ไหน กินอิ่มนอนหลับมั้ย มีความสุขมั้ย ตอนนี้พี่เห็นแล้วว่าเฌอแตมของพี่โตขึ้นแค่ไหน ไม่ใช่เฌอแตมที่นั่งฟังกามิกาเซ่คนเดิมแล้ว แถมมีแฟนหล่อด้วย”

“เชอทิ้งพี่มีนไม่ได้ พี่มีนไม่ผิดอะไร”

“พี่รู้ครับ พี่รู้ดี สิ่งที่พี่รู้อีกอย่างนึงคือญี่ปุ่นให้อะไรเฌอแตมมากมาย แต่ญี่ปุ่นก็พรากเฌอแตมไปจากพี่เหมือนกัน”

“แจ็คๆ...ก็มีคนอื่นแล้ว” เฌอแตมพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“แต่หัวใจของพี่มันยังเป็นของชะ....”

ยังพูดไม่ทันขาดคำ ริมฝีปากนิ่มก็ทาบที่ปากของแจ็คทันที เฌอแตมหลับตาที่ดูช้ำเล็กน้อยนิ่งที่ขนตายังมีรอยเปียกของน้ำตาอยู่นิดหน่อย ก่อนจะขยับปากดูดกลืนทุกอย่างจนสิ่งที่แจ็คจะพูดต่อได้หายไปจากสารระบบ

ลิ้นเล็กต้อนตวัดแขนค่อยๆโน้มคอแจ็คลงมาให้แนบชิดกว่าเดิม ทุกๆอย่างที่ทำตอนนี้มันผิดมหันต์ แจ็คได้แค่คิดแต่ไม่ได้ผลักไสเฌอแตมให้ออกไปพ้นจากการรุกล้ำนี้ มีแต่ตอบสนองจนอารมณ์จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

เฌอแตมไม่ใช่เด็กอีกแล้ว

คนตัวเล็กค่อยๆผละจูบออกช้าๆ ดวงตาเรียวค่อยๆเงยหน้ามองอีกด้วยแบบไม่มีความเขินอาย สายตาที่ถ่ายทอดมาเต็มไปด้วยความโหยหาและเต็มเปี่ยมไปด้วยความคิดถึง

“เชอยังเหมือนเดิม แจ็คๆเชื่อเชอมั้ย เชอยังเป็นแค่ของแจ็คๆ”

“....”

“เชอเป็นของแจ็คๆมาตลอด”

“แน่ใจนะที่พูดแบบนี้...รู้มั้ยว่ามันผิด”

“การที่แจ็คๆสับราง มันก็ผิดเหมือนกัน เชอไม่ได้กลัวความผิด เชอกลัวไม่มีแจ็คๆมากกว่า เมื่อกี้เสียงหัวใจของเรามันชัดมากจริงๆนะ”

เฌอแตมค่อยๆดันตัวเองไปนั่งบนตักแกร่งอีกคน แขนเล็กยังคงโอบรอบคอไม่ปล่อย สายตาช้อนมองแจ็คแบบไม่รู้สึกผิดอะไร ผิดกับคนเมื่อกี้ที่นั่งร้องกับคำพูดตัดพ้อของแจ็ค

“แล้วไหนบอกทิ้งเขาไม่ได้ นี่คืออะไรคะ?”

"ไม่ได้ทิ้ง แต่แจ็คๆเราไม่พูดถึงพี่มีนได้มั้ย เชอขอร้องล่ะ อย่าเอาเวลาห้าปีที่หายไปมาพูดเรื่องคนอื่นได้มั้ย" 

"แต่คนอื่นที่ว่าคือแฟนของเฌอแตมนะ"

"งั้นเชอขอเห็นแก่ตัวได้มั้ยแจ็คๆ อย่าพูดถึงพี่มีนอีก เราเสียเวลากันมามากแล้ว"

สีหน้าของเฌอแตมแสดงถึงความเว้าวอนอย่างเห็นได้ชัด แจ็คมองคนตัวเล็กอย่างหักห้ามใจ ทั้งๆที่รู้ว่าผิด แต่คนข้างหน้าเขาตอนนี้คือคนที่เฝ้ารอมาตลอดห้าปี ความคิดผิดชอบชั่วดีจึงตีรวนไปหมด

"เชอร้องไห้เพราะรู้สึกผิดกับแจ็คๆ แต่ไม่ได้หมายความว่าเชอจะปล่อยแจ็คๆไปนะ"

"พี่ว่า..."

"แจ็คๆฟังเชอก่อนได้มั้ย แจ็คๆเอาแต่พูดว่าตัวเองรู้สึกยังไง แต่เชอยังไม่พูดเลย แจ็คๆบอกรักเชอ บอกคิดถึงเชอตลอดห้าปีที่ผ่านมา แล้วแจ็คๆเคยถามเชอมั้ยว่าตอนนี้เชอรู้สึกยังไง มันเปลี่ยนไปมั้ย"

"...."

"ถ้าแจ็คๆถามเชอซักคำ เชอคงตอบว่า มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลย ทั้งร่างกายและหัวใจ"

เฌอแตมค่อยๆขยับร่างกายไปคร่อมตักอีกคนที่นั่งอยู่บนเตียงฟังสิ่งที่เฌอแตมพูดแบบไม่ขัดอะไรซักคำ ปากนิ่มจรดที่อวัยวะเดียวกันแบบไม่ได้รุกล้ำอะไรเหมือนรอบที่แล้ว มีแต่มือหนาของตัวแจ็คเองที่เลื้อยลูบเอวบางของเฌอแตมตามสัญชาตญาณ

แจ็คผละจูบออกเมื่อเฌอแตมเริ่มกดสะโพกลงตักแกร่งเบาๆคลับคล้ายจะขย่มกลายๆ 

"ร้ายกาจ" แจ็คหรี่ตามองอีกคน

"คนเราต้องโตขึ้น และสกิลต้องสูงขึ้นตามกาลเวลา" คำพูดของเฌอแตมทำให้แจ็คหลุดขำนิดหน่อย

"แล้วญี่ปุ่นสอนอัพสกิลอะไรมาบ้างล่ะครับ"

"ในเชิงปฏิบัติยังไม่เคยลอง แต่ทฤษฎีเชอแน่นมาก"

"อะไรแน่นคะ"

"อืมมมม...ขอไม่สปอยล์แล้วกัน"

ตุบ!

เฌอแตมผลักแจ็คให้นอนราบลงบนที่นอนก่อนจะค่อยๆเลื้อยลงนอนทาบร่างอีกคนตามลงมา มือใหญ่ค่อยๆลากไปที่บั้นท้ายนิ่มบีบเค้นจับอย่างมันส์มือ ส่วนคนตัวเล็กที่อยู่ด้านบนค่อยๆจรดปลายลิ้นร้อนไปที่ยอดอกของแจ็คผ่านเชิ๊ตสีดำแล้วตวัดหยอกล้อไปมาจนช่วงอกทั้งสองข้างเป็นรอยน้ำ

แจ็คส่งเสียงครางต่ำออกมาด้วยความพึงพอใจเมื่อเฌอแตมค่อยๆปลดกระดุมเสื้อแล้วถอดมันออกพร้อมก้มหัวลงไปที่จุดๆเดิมที่คราวนี้ไม่มีอะไรปกปิดอีกต่อไป

"อื้มมมม...เฌอแตมมม...คนเก่งของพี่"

เฌอแตมแค่ตวัดสายตามามองอีกคนที่เคลิ้มไปกับสัมผัสเล็กน้อยที่เขามอบให้เท่านั้น ของจริงมันหลังจากนี้ต่างหาก

คนตัวเล็กดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งคร่อมตักตามปกติก่อนจะเลิกชายเสื้อของตัวเองขึ้นเผยให้เห็นเอวบางคอดและความขาวเนียนของตัวเองให้อีกคนที่นอนมองได้เชยชมอีกครั้งในรอบห้าปี

ปากเล็กค่อยๆงับชายเสื้อที่ตนเลิกขึ้น ตุ่มไตสีหวานที่แข็งเป็นไตด้วยอารมณ์ตั้งขึ้นเพื่อเชิญชวนอีกฝ่ายให้ลุกขึ้นมาสัมผัสมัน เพียงไม่กี่อึดใจแจ็คก็เป็นฝ่ายที่อดทนไม่ไหวลุกขึ้นนั่งพร้อมจับคนตัวเล็กพลิกไปนอนหงายแทน

มือหน้ารวบข้อมือเล็กของเฌอแตมไว้เหนือหัวก่อนจะใช้มือเลิกเสื้ออีกข้างกองไว้ที่คอแล้วมองสำรวจร่างกายขาวไปทีละส่วน 

ร่างบางของเฌอแตมช้อนตามองแจ็คที่เต็มเปี่ยมไปอารมณ์ไม่ต่างกับตนอย่างลึกซึ้ง ไม่ว่านรกขุมนี้จะลึกแค่ไหน แค่มีคนตรงหน้าเฌอแตมก็พร้อมโดดลงไปแบบไม่คิด

ไฟราคะย่อมร้อนกว่าอะไรทั้งหมดก็จริง เพราะมันเต็มไปด้วยความปรารถนา แต่ถ้าความปรารถนานั้นเป็นจริง ต่อให้แลกมาด้วยอะไรทั้งคู่ก็ยอมหมดเทหน้าตักตอนนี้

"ยั่วเก่งนะคะ" เสียงทุ้มของแจ็คเอ่ยขึ้น

"เชอเปล่า...เชอแค่ทำตามใจตัวเอง"

"แต่มันผิดรู้มั้ยคะ"

"เชอรู้แจ็คๆ แต่เชอไม่สนแล้ว สิ่งที่เชอและแจ็คๆต้องการคือสิ่งเดียวกันไม่ใช่หรอ ตอนนี้ เชออยากให้คำว่าเรากับแจ็คๆ"

"พี่ให้โอกาสเราพูดอีกครั้ง ครั้งนี้คิดดีๆ ไม่ต้องเอาอารมณ์เป็นที่ตั้ง เอาหัวใจของตัวเองเป็นหลัก ตอนนี้พี่ยังคอนโทรลทุกอย่างได้นะเฌอแตม"

"พี่แจ็ค"

"...."

"ทุกอย่างที่หนูพูด มันมาจากใจ ได้โปรดเชื่อหนู เพราะหนูรักพี่ รักมาตลอด"

"มากกว่าเขา?"

"มากกว่า"

"หึ...ให้โอกาสแล้วนะเฌอแตม"

"พี่แจ็ค..."

"การที่เราทำแบบนี้ มันทำให้พี่ไม่อยากยกเราให้ใคร แม้แต่ไอหน้าหล่อแฟนเรา"

"บอกว่าอย่าพูดเรื่องพี่มีนไง! จะหมดอารมณ์แล้วนะ!" เฌอแตมเอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงดังเล็กน้อยจนแจ็คขำออกมา

"หมดอารมณ์ยากนะ เพราะดูเหมือนว่าวันนี้เราจะอยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืน ส่วนอาหารวันนี้พี่คงแคนเซิลเพราะกินเฌอแตมน่าจะอิ่มกว่า"

"อ๊ะ!!"

ลิ้นร้อนของแจ็คตวัดเลียที่ยอดอกสีหวานของเฌอแตมด้วยความตะกละตะกลาม คนตัวเล็กกว่าได้แต่บิดเอวแอ่นอกรับสัมผัสชื้นแฉะที่กลางอกด้วยความเสียวซ่าน มือหนาปล่อยข้อมือทั้งสองที่ถูกตรึงไว้เหนือหัวก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นปลดกระดุมและดึงขอบกางเกงยีนส์ของเฌอแตมลงช้าๆ

เฌอแตมยกสะโพกให้แจ็คถอดอย่างรู้งาน และอ้าขากว้างเตรียมพร้อมให้อีกคนทำ แจ็คเคลื่อนตัวเองจากยอดสีหวานทั้งสองข้างลงมาที่กลางระหว่างขาของคนใต้ร่าง 

น้ำลายถูกป้ายที่ช่องทางหลังอย่างลวกๆก่อนที่ลิ้นจะลากเลียตามช่องทางหลังไปเรื่อยๆจนมั่นใจว่าชุ่ม เฌอแตมที่นอนยกสะโพกและบิดเอวบางด้วยความเสียวส่งเสียงครางออกมาเป็นระยะ 

แจ็คค่อยๆสอดนิ้วเข้าไปที่ช่องทางแคบช้าๆ เฌอแตมสะดุ้งเหมือนครั้งแรกที่แจ็คทำไม่มีผิด ต่างแค่ตอนนี้แจ็คกลับทำมันด้วยความยินดีไม่ใช่เพราะอาการเมามายและเสียสติเหมือนครั้งนั้น 

"อ๊ะ!...หนู..หนูเจ็บ"

"อย่าเกร็งค่ะ...พี่พยายามเบาอยู่"

"พ..พี่แจ็ค...อื้อออออ"

คนตัวเล็กกัดปากแน่นข่มความเจ็บปวดจากช่องทางแคบด้านล่างที่ไม่ได้ถูกสัมผัสเป็นเวลาห้าปี ครั้งแรกครั้งล่าสุดและครั้งเดียวก็คือแจ็ค ก่อนที่เฌอแตมจะบินไปญี่ปุ่นนั่นแหละ

แจ็คมองท่าทีของเฌอแตมด้วยความกังวล แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกแต่ก็ชวนเจ็บไม่น้อย แจ็คเคลื่อนตัวเข้าไปพรมจูบทั่วใบหน้าหวานที่ยังคงแสดงความเจ็บปวดอยู่เล็กๆก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปขยายช่องทางแคบให้กว้างสำหรับสอดแกนกายได้สะดวกขึ้น

"อึกก.."                          

“ชู่ววว นิดเดียว”

“อื้มมมม...พะ..พี่แจ็ค ส..สอดเข้ามาเลย...หนูไหว”

เฌอแตมช้อนสายตามองคนที่อยู่เหนือตัวเอง มือน้อยถูกวางไว้ที่บ่าแกร่งก่อนจะบีบเบาๆเพื่อผ่อนคลายความเกร็ง แจ็คมองตาเรียวคู่สวยก่อนจะกดจูบไปที่ปากนิ่มเร็วๆและถอนนิ้วออกจากช่องทางแคบแล้วเปลี่ยนเป็นจับมือเล็กที่วางบานบ่าตนแทน

“ถ้าเจ็บ...แค่ครางออกมาดังๆนะครับ ที่รัก”

“อื้อ...หนูรู้...ว่าหนูควรทำอะไร”

“งั้นทำสิ่งที่หนูรู้ให้ดีนะคะ เพราะวันนี้พี่จะไม่ปล่อยหนูไปไหนแล้ว”

พูดจบแจ็คก็ค่อยๆถอดกางเกงแสล็คสีดำของตนพร้อมชั้นใน แกนกายที่แข็งเต็มที่ถูกเปิดเผยออกมา เฌอแตมเม้มปากแน่นก่อนจะผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ

แจ็คจับแกนกายไปจ่อที่ปากทางแคบและถูไถส่วนหัวที่มีน้ำหล่อลื่นไหลเยิ้มไปมาที่ทางเข้าจนตัวเฌอแตมบิดตัวเร้าด้วยความเสียวซ่าน ก่อนจะกดส่วนหัวเข้าไปในช่องทางรักที่แสนคับแน่น ร่างบางกระตุกเล็กน้อยและจิกมือที่ประสานกันแน่น

“อย่าเกร็ง”

“อื้อออ”

แจ็คกดเอวสอดกายเข้าไปช้าๆอย่างไม่รีบร้อนจนในที่สุดแกนกายใหญ่ก็สามารถดันเข้าไปจนสุดลำโดยมีเสียงครางหวานร้องออกมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

มือน้อยยังคงจิกเกร็งกับมือใหญ่ของอีกคนแน่น แจ็คเงยหน้ามองใบหน้าหวานที่เริ่มแดงขึ้นสีด้วยอุณหภูมิของร่างกาย เฌอแตมหลับตาแน่นปล่อยอารมณ์ก่อนจะค่อยๆผ่อนคลายตามที่แจ็คพร่ำบอก ไม่นานนักสีหน้าของคนตัวเล็กก็ดีขึ้นตามลำดับ

“พี่ขยับนะคะที่รัก”

เฌอแตมพยักหน้าเป็นการอนุญาตให้อีกคนทำได้อย่างเต็มที่ แจ็คค่อยขยับเอวอย่างค่อยเป็นค่อยไปช้าๆไม่รีบร้อน เพราะรู้ดีว่าเฌอแตมยังคงมีอาการเจ็บทางช่องรักอยู่ไม่มากก็น้อย เลยไม่อยากให้คนตัวเล็กของเขาเองได้รับความเจ็บปวดไปมากกว่านี้

แจ็คก้มหน้าซุกลงซอกคอของอีกคนก่อนจะหอมและซุกไซร้อยู่แบบนั้น แต่ไม่ได้ทำรอยแต่อย่างใดเพราะทั้งเขาและเฌอแตมต่างโตแล้ว ไม่ได้อยากทำรอยเพื่ออวดใครต่อใครว่าวันนี้พึ่งมีเซ็กส์มา

Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

เสียงริงโทนประจำโทรศัพท์มือถือของเฌอแตมดังขึ้นในขณะที่ทั้งสองกำลังเข้ากันได้ดีเป็นปี่เป็นขลุ่ย ไม่ได้ทำให้ทั้งสองร่างผละออกแม้แต่น้อย

“อืมมม...ที่รัก มีคนโทรมา”

แจ็คเงยหน้าขึ้นจากคอขาวของเฌอแตมก่อนจะเปรยตาไปที่มือถือเจ้าปัญหาที่กำลังสงเสียงร้องผดอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือของเฌอแตมอยู่

“ปล่อย...มันดังไป...มะ..อึกไม่ต้องไปสนใจ”

“เขาอาจจะเรื่องสำคัญก็ได้ อาจจะเป็นพี่มินแฟนรักของหนูที่โทรมา ไปรับสิคะ”

“พี่มินอึก...ไม่โทรมาตอนนี้หรอก”

“เขาอาจจะมีเซ้นส์ว่าแฟนกำลังมีอะไรกับชายชู้อย่างพี่อยู่ไงคะที่รัก”

“พี่แจ็คไม่ใช่ชู้...อ๊ะ!เบาหน่อย..” แจ็คแกล้งกระแทกเอวใส่คนตัวบางใต้ร่าง

“แล้วพี่เป็นอะไรของหนูล่ะคะหืม”

“เป็น...ผัวหนูอื้อออ”

“อยู่ญี่ปุ่นมีแฟน กลับไทยมีผัว ร้ายนะคะ”

“พี่ก็...ร้าย”

พูดจบเฌอแตมก็ดันตัวแจ็คให้นอนหงายจนสุดแรงก่อนจะขึ้นคร่อมออนท็อปให้โดยอัตโนมัติ ร่างบางค่อยๆร่อนเอวควบกายใหญ่ของแจ็ค เฌอแตมรู้ว่าควรทำแบบไหนฝ่ายตรงข้ามถึงจะพอใจ ดูจากสีหน้าที่แจ็คแสดงออกก็รู้ทันที่ว่า อีกฝ่ายประทับใจไม่น้อย

“เก่งจังคอนโทรลได้ด้วย” แจ็คเอ่ยชมอีกฝ่าย

“ช...ชอบมั้ย” แจ็คดันตัวเองขึ้นนั่งก่อนจะพรมจูบไหล่นวลของเฌอแตมเบาๆ

“ผมรักคุณ”

เมื่อแจ็คพูดจบเฌอแตมก็จับหน้าของแจ็คมาจูบทันที ปากบางรุกจูบอีกฝ่ายอย่างโหยหาทั้งๆที่เอวยังคงทำหน้าที่บดเบียดและขย่มแกนกายของอีกคนอยู่ แจ็คใช้มือจับเอวบางของเฌอแตมเพื่อช่วยคอนโทรลจังหวะของร่างบางอีกแรง

เฌอแตมกอดคออีกคนแน่นพร้อมบดจูบอย่างไม่ลดละ อาการของทั้งคู่ตอนนี้คงเหมือนกับไฟและน้ำมันที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างไม่วอดวายแม้แต่ความผิดชอบชั่วดี ไฟราคะมันร้อนแต่ทั้งสองฝ่ายก็พร้อมจะโดดลงไป เหมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ

ร่างบางขยับเอวขย่มคนด้านล่างเร็วขึ้นเพราะตนเองใกล้จะถึงฝั่ง เสียงหอบหายใจดังระงมไปทุกอณูห้อง แจ็คนอนราบลงบนเตียงก่อนจะขยับเอวขึ้นสวนร่างบางที่กำลังขย่มลงมาแรงจนเฌอแตมร้องครางเสียงหลงด้วยความเสียว

เฌอแตมวางมือไว้ที่หน้าท้องแกร่งของแจ็คและเร่งความเร็วเพราะต่างฝ่ายต่างเครื่องร้อนทั้งคู่ แจ็คล็อคเอวบางไว้พร้อมกระแทกสวนขึ้นไปด้านบนเต็มแรง จนเฌอแตมต้องเงยหน้าสูดปากครางไม่หยุด

“พี่..อ๊ะๆๆๆ...หนูไม่..ไหวแล้ว”

“เสร็จเลยที่รัก...พี่ก็จะปล่อยแล้วอ่าาาาาห์”

 ไม่นานนักเจ้าของร่างข้างบนก็หมดแรงล้มตัวนอนบนตัวของแจ็คพร้อมน้ำรักสีขาวขุ่นที่ปล่อยออกมาจนเลอะหน้าท้อง ส่วนแจ็คก็ปล่อยน้ำจนเต็มช่องทางรักอีกฝ่าย เฌอแตมนอนหอบหายใจก่อนจะเคลื่อนใบหน้าเข้าไปพรหมจูบแจ็คอย่างรักใคร่

“เชอรักแจ็คๆนะ”

“รอบเดียวไม่พอจริงๆสินะ ถึงได้ขยันทำตัวน่ารักขนาดนี้”

“แจ็คๆ” คนตัวเล็กเงยหน้าเรียกอีกคนอย่างอ้อนๆ

“เชอขี้หวงนะ อย่าคิดจะสับรางกับเชอ ถ้าเชอรู้เชอกลับญี่ปุ่นแน่ๆ”

“พี่มีแค่ที่รักค่ะ ไม่มีใครสามารถทำให้รักได้เท่าเฌอแตมอีกแล้วรู้มั้ย” แจ็คหอมหัวเฌอแตมหนึ่งครั้งเพื่อปลอบประโลม

“ไม่รู้ครับ”

“เรามีสิทธิทุกอย่างในตัวพี่ จะไม่มีใครได้ยืนข้างพี่ จะไม่มีใครได้ยืนในที่ของเรา ตรงนี้” แจ็คจับมือเฌอแตมมาทาบที่บริเวณอกข้างซ้ายของตัวเอง

“นี่เป็นที่ของเราคนเดียวเฌอแตม เป็นมาตลอดห้าปีที่ผ่านมา”

“….”

“ไม่มีใครได้กล้ำกลายเข้ามาตรงนี้ เหมือนว่าหัวใจของพี่มันรอเจ้าของๆมันตลอด”

“….”

“….”

“แจ็คๆหิวมั้ย?”

“ไม่หิวครับ ที่รักหิวหรอ”

“หิวครับ เชอหิวแจ็คๆอีกแล้ว”

“หึ...ยั่วเก่งนะครับ ตัวแค่นี้”

“ห้องน้ำมั้ยแจ็คๆ”

“ก็เอาสิครับ”

กลับไปอ่านที่จอยต่อค่ะ