ก็อก ก็อก ก็อก
เสียงข้อนิ้วเคาะกับประตูดังขึ้นสามครั้ง เฌอแตมที่กำลังนั่งก้มหน้าดูความผิดปกติของช้างน้อยตัวเองอย่างกังวล ก็ลุกเด้งตัวขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียง ก่อนจะพิมพ์ถามรุ่นพี่ที่ ส นิ ท อย่าง'แจ็คๆ' เพราะก่อนหน้านี้ อีกฝ่ายส่งข้อความมาว่า 'เปิดครับเฌอแตม'
Je T'iame :
แจ็คๆหรอ
Jack :
ครับ
แจ็คๆเอง
เดี๋ยวแจ็คๆจะดูดพิษออกให้เชอเองครับ
มือน้อยค่อยๆเอื้อมไปปลดล็อกประตูห้องน้ำก่อนแง้มดูว่าคนที่เปิดประตูเข้ามา เป็นคนเดียวกับที่แชทด้วยรึไม่ เฌอแตมกลัวผียิ่งเป็นผีห้องน้ำชั้นห้าที่มีประวัติไม่เคยซ้ำกันยิ่งกลัว ไหนจะเสียงหอบหายใจถี่ กับเสียงครวญครางอันแสนน่าทรมานนั่นอีก ก็ทำให้คิดถึงหนึ่งในตำนานที่มีนักศึกษาถูกฆ่าแขวนคอทั้งๆที่ยังมีชีวิตในห้องน้ำเพียงแค่ว่าอุจจาระไม่ราดเท่านั้นเอง
แจ็คโผล่หัวเข้ามาตามด้วยทั้งตัว ใบหน้าของแจ็คๆชุ่มเหงื่อเล็กน้อย แต่ยังแฝงไปด้วยความใจดี เฌอแตมคิดว่า แจ็คๆคงต้องรีบมาช่วยดูดพิษงูแน่ๆ
ผิดกับความเป็นจริง เพราะความจริงแล้ว แจ็คกับเด็กบริหารคนนึงเพิ่งจะมีอะไรกันเรียบร้อยเมื่อกี้ เสียงที่ได้ยิน นั่นคือเสียงประกอบในการมีเซ็กส์ ไม่ว่าจะเป็นเสียงกลอนประตูที่ชนกับล็อกเพราะก้นของแจ็คกระแทกไปโดน เสียงหอบหายใจ เสียงครางจากสาวบริหารคนนั้น แล้วก็เสียงเนื้อกระทบกันจากการเสียดสีและสอดใส่อวัยวะกันอีก ไม่ใช่เสียงวิญญาณหรือผีตามที่เฌอแตมเข้าใจแม้แต่น้อย
ความจริงอีกเรื่องคือ ห้องน้ำชั้นห้าไม่ได้มีประวัติอะไรเลย ที่ทุกคนคิดว่ามีเพราะรุ่นพี่ปีก่อนๆ เอากัญชามาดูดในห้องน้ำ แต่กลัวคนเข้ามาได้กลิ่นเลยสร้างตำนานเอาไว้ให้คนกลัวไม่กล้าเข้ามา แต่ก็ยังมีนักศึกษาหลงเชื่อและมโนว่าเจอผีที่ห้องน้ำชั้นห้าตลอดเวลา ด้วยความที่ยังคงเป็นห้องน้ำที่นักศึกษาต้องใช้แม้จะไม่ได้บ่อยเท่าชั้นอื่น ห้องน้ำชั้นห้าจึงเป็นห้องน้ำที่สะอาดที่สุด และเป็นห้องน้ำที่นักศึกษาหลายคนมาปลดปล่อยอารมณ์กัน
เฌอแตมก้มหน้างุดอีกรอบเมื่อแจ็คส่งสายตามองต่ำลงมา กางเกงนักศึกษาที่ถูกปลดกระดุมและรูดซิปลงเผยให้เห็นชั้นในสีขาวอยู่แว๊บๆ ก่อนจะย่อตัวนั่งลงหน้าชักโครกที่เฌอแตมนั่งอยู่นั่นแหละ
"มานั่งนานแล้วหรอคะเฌอแตม" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามคนตัวเล็กข้างหน้า
"เชอมานานแล้ว...ไม่กล้าออก...กลัว" เฌอแตมเงยหน้ามามองหน้าแจ็คเล็กน้อย
"แล้วงูกัดได้ยังไงคะ ไหนเล่าให้แจ็คๆฟังได้มั้ย แจ็คๆจะได้รู้วิธีการรักษา"
"ก็...เชอได้ยินเสียงผี...จากห้องข้างๆ...ผีร้องเจ็บปวด...เชอโดนงูกัดเลย...แต่เชอไม่เจ็บนะ....อยู่....อยู่ดีๆ...จู๋ก็พองบวม...เชองง...แต่เชอก็รู้ว่าโดนกัด...เพราะงูชอบโผล่ขึ้นมาในโถส้วม...เชออ่านข่าวมา...เชอโหวงๆท้อง...พิษน่าจะใกล้เข้าหัวใจ...แจ็คๆ...ดูดพิษ...ให้เชอได้มั้ย...เชอไม่อยากตาย...เชอกลัว"
นี่เป็นครั้งแรกที่เฌอแตมพูดกับคนแปลกหน้าได้ยาวที่สุด แถมจังหวะการเว้นวรรคการพูดก็ดูน่าเอ็นดูเสียจนแจ็คอยากจะจับยัดปากและดูดพิษจนน้ำหมดตัว
อาการของเฌอไม่ใช่การถูกงูฉกหรือหัดแต่อย่างใด แต่เป็นการเกิดอารมณ์ทางเพศ ที่แก่นกายพองขึ้นเพราะว่าได้รับสิ่งกระตุ้นอารมณ์จากอะไรบางอย่าง ในที่นี่คงหมายถึงเสียงครางของแม่สาวบริหารคนนั้นที่ทำให้คนอย่างเฌอแตมถึงกับแข็งแบบไม่รู้ตัว
เฌอแตมไม่เคยช่วยตัวเองแบบถูกวิธีซักเท่าไหร่ และไม่เคยดูหนังผู้ใหญ่ เพราะรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งลามกอนาจารย์ที่เฌอแตมไม่เคยดู
แต่เฌอแตมดันไปมีอารมณ์กับการ์ตูนอนิเมะญี่ปุ่นที่ใส่สั้นๆหน้าอกหน้าใจใหญ่เกินความเป็นจริง แม้ว่าตอนนั้นแก่นกายจะพองตัวแต่ไม่เคยพองจนอึดอัดขนาดนี้มาก่อน ถ้าเฌอแตมดูอนิเมะแล้วมีอารมณ์ หมอนข้างคือสิ่งที่ระงับความทรมานได้ดีที่สุด
เฌอแตมจะค่อยๆขึ้นไปนั่งคร่อมหมอนข้างก่อนจะขยับเอวให้แก่นกายถูหมอนข้าง และมันไม่เคยเสร็จ มีเพียงน้ำสีใสฉ่ำๆออกมาบริเวณส่วนหัวเท่านั้น และนั่นคือวิธีการช่วยตัวเองแบบผิดๆของเฌอแตมมาตลอด
เฌอแตมเรียนโฮมสคูลต่างกับเลิฟ ที่เรียนโรงเรียนตามปกติ เฌอแตมไม่มีสังคม ไม่มีเพื่อนสมัยมัธยม ผิดกับเลิฟที่มีเพื่อนเยอะแยะ
เฌอแตมไม่ใช่คนที่มีปัญหาทางด้านพัฒนาการสมอง เพราะเรื่องการเรียน เฌอแตมไม่เป็นรองใคร แต่ที่มีปัญหาคือเฌอแตมไม่มีความสามารถด้านการพัฒนาความสัมพันธ์กับผู้อื่น เรียกว่า ไม่คิดจะเข้าหาใคร เวลามีคนเข้าหาก็ไม่รู้จะรับมือยังไงเช่นกัน
เฌอแตมดีใจทุกครั้งที่มีบุคคลใหม่ๆทักมาหา และทุกครั้งจะทำตัวไม่ถูกจนเผลอพิมพ์อะไรไม่รู้ความลงไปจนอีกฝ่ายบล็อคไปเอง
เฌอแตมชอบใส่แมสก์ปิดหน้าปิดตา เพราะเคยโดนด่าว่าเป็นคนมิตรสัมพันธ์แย่ ไม่เอาใคร แมสก์จึงเหมือนเป็นเกราะป้องกันเฌอแตมไว้ แว่นก็เช่นกัน มันไม่ใช่แว่นสายตาเป็นเพียงแว่นกรองแสงธรรมดาเท่านั้น
ทุกอย่างมีเหตุผลเสมอสำหรับเฌอแตม แม้จะเหตุผลจะแปลกก็ตาม
"อ่าเฌอแตมครับ ขอแจ็คๆดูตรงที่งูกัดหน่อยได้มั้ยครับ"
"อือ..."
เฌอแตมค่อยแหวกลุกขึ้นก่อนจะดึงกางเกงที่ถูกปลดกระดุมและรูดซิปลงไว้ที่ขา
แจ็คกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ลงคอก่อนจะจับขอบกางเกงในของคนตัวเล็กที่มองต่ำด้วยใบหน้าแดงก่ำ
"ไม่อายหรอ?"
"หึ...ผู้ชายเหมือนกัน...แจ็คๆจะช่วยเลย...ไม่อาย...เชอไม่อยากตาย...ไม่อยากเป็นเหมือนเมอร์เทิล...ตายในส้วม...ไม่ดี"
"หึ" แจ็คหัวเราะในลำคอก่อนจะดึงขอบกางเกงในลงมาจนพ้นจุดสำคัญที่เฌอแตมคิดว่าถูกงูกัด
แก่นกายพอดีตัวถูกดีดขึ้นมาทันทีที่ชั้นในถูกล่นมาที่ต้นขา แจ็คนั่งชันเข่ามองแก่นกายสีชมพูน่ารักนั่นก่อนจะบีบมันเบาๆ
"รู้สึกยังไงบ้างคะ"
"โหวงๆ...ในท้อง...แจ็คๆ...เอาพิษออก"
"ค่ะแจ็คๆรู้แล้ว"
มือหนาค่อยๆชักแก่นกายช้าๆแบบไม่รีบ แล้วค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปก่อนจะเลียส่วนหัวมนอมชมพูวนๆจนคนตัวเล็กร้องครางออกมา
"แจ็คๆมันดึ๋ยๆ"
"เสียวหรอ?" แจ็คเงยหน้าขึ้นมาถาม
"มั้ง...เชอไม่รู้"
พูดจบแจ็คก็ใช้ลิ้นโลมเลียแก่นกายอีกครั้งพร้อมขยับมือรูดขึ้นลง เป็นจังหวะก่อนจะใช้ปากครอบไปทั้งด้าม
โพรงปากอุ่นค่อยๆดูดแก่นกายจนแก้มตอบทั้งสองข้าง เฌอแตมร้องลั่นออกมาด้วยความเสียวแบบที่ไม่เคยได้รับมาก่อน มืออีกข้างของแจ็คที่ว่างบีบเค้นเอวบางสลับกับบั้นท้ายนิ่มเพื่อปั้นอารมณ์ของคนตัวเล็กที่เป็นผู้ถูกกระทำอยู่ในเวลานี้
"อ๊าาาาา แจ็คๆ...เชอรู้สึกดึ๋ยมาก...ซี๊ดดด"
แจ็คยังคงทำหน้าที่ใช้ปากรองรับพิษงูต่อไป เสียงครางดังขนาดไหนก็ไม่มีใครได้ยิน เพราะห้องน้ำชั้นห้าไม่ใช่ที่ๆนักศึกษาอยากมาเท่าไหร่นัก
แจ็คดูดส่วนหัวมนอย่างย้ำๆ จนเฌอแตมเข้าใจว่านี่คือการดูดพิษงูออกอย่างถูกต้อง แม้จะเสียวแต่ก็รู้สึกชื่นชมแจ็คๆจากใจจริง สมกับเป็นติ่งกามิกาเซ่เหมือนเฌอแตมไม่มีผิด
"แจ็คๆอ๊าาา...เชอเหมือนปวดฉี่...อ๊ะแจ็คๆเอาปากออก"
เฌอแตมพูดพร้อมดันหัวแจ็คออก แต่ดูเหมือนว่าแจ็คจะไม่ยอมถอนปาก กลับขยับโพรงปากขึ้นลงถี่กว่าเดิม ไม่นานนักพิษของงูก็ถูกรีดออกใส่ปากของแจ็คจนหมด
แจ็คกลืนน้ำพิษลงไปอย่างไม่นึกรังเกียจก่อนจะใส่มือปาดมุมปากเล็กน้อยผิดกับเฌอแตมที่ตาลุกวาวอย่างลุกลี้ลุกลน ทั้งๆที่ตอนนี้แก่นกายของตัวเองก็กลับมาอยู่ในสภาพปกติแล้ว
"แจ็คๆ...กลืน น้ำขาวๆมุมปากเมื่อกี้...พิษของเชอใช่มั้ย?"
"อ่าครับ"
"ตายแล้ว!...มันเป็นพิษ...แจ็คๆ...กลืนมันลง...ไปได้ยังไง...ไม่ได้เชอต้องช่วยแจ็ครีด...ขอเชอใส่เกงแพ๊บนึง...เชอจะดูดพิษงูให้เอง...แต่เชอจะบ้วนลงโถส้วม...แจ็คไม่ต้องกังวลหรอกนะ"
คนตัวเล็กค่อยๆดึงกางเกงมาใส่ก่อนจะสลับตำแหน่งการยืนกับแจ็คที่ยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัยโดยที่คนอย่างเฌอแตมไม่รู้ทันซักนิด
"โอ๊ะ...ไม่มีแรงเลย" แจ็คทำท่าเซลงนั่งบนชักโครก เฌอแตมเห็นท่าไม่ดีเลยช่วยถอดกางเกงให้จนแก่นกายที่มีพิษงูตัวใหญ่โผล่ออกมา
"แจ็คๆ...เชอจะช่วยแจ็คๆเอง...อดทนนะ"
และร่างเล็กก็ใช้ปากน้อยๆครอบแก่นกายใหญ่ที่พองตัวเพราะเพิ่งกิน'พิษงู'เข้าไป
เฌอแตมทำตามสิ่งที่แจ็คทำให้เมื่อกี้ทุกอย่างแม้จะไม่เคย อาจจะมีเก้ๆกังๆ แผงฟันโดนบ้างนิดหน่อย แต่สำหรับครั้งแรกมันไม่ได้แย่ แถมคนตัวเล็กดูตั้งใจ'ช่วย'เขาขนาดนั้นก็อดประทับใจไม่ได้
แจ็คกดหัวเฌอแตมที่ขยับอยู่กลางลำตัวให้ขยับตามที่ตัวเองต้องการ และเฌอแตมก็ตั้งใจทำอย่างดีเพราะรู้สึกว่าแจ็คคงกำลังช่วยทุ่นแรงตนอีกทาง
เสียงครางทุ้มในคอครั้งสุดท้ายถูกเปร่งออกมาทันทีที่น้ำพิษพุ่งเข้าปากของเฌอแตม รอบนี้เฌอแตมเป็นคนเปิดประตูออกไปคายทิ้งที่อ่างล้างหน้าพร้อมบ้วนปากหลายๆรอบเพื่อล้างพิษให้ออกจากปากให้หมด ผิดกับแจ็คที่บ้วนเพียงแค่ครั้งเดียวพอ
"เด็กดีขอบคุณที่'ช่วย'นะ"
แจ็คลูบหัวเฌอแตมอย่างเอ็นดู(?) ก่อนจะจูบเบาๆที่หน้าผากมนและเลื่อนไปที่ปากแบบไม่มีการรุกล้ำใดทั้งนั้น
"อย่ามากมาย"
"คะ?"
"อย่ามากมาย!!!"
"หึเข้าใจแล้ว"
'บอกใจตัวเอง
ว่าอย่าว่าอย่ามากมาย
อย่าไปให้ท้ายหัวใจ
จนคุมไม่อยู่'
กลับไปเม้นท์ให้พี่ลูนด้วยโว้ยยยยยย
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น