พี่บูม

พลับพลึงตัวน้อยเอื้อมมือไปที่ก็อกน้ำฝักบัวที่อยู่ด้านหลังบูมก่อนจะหมุนเปิดน้ำ เพียงไม่กี่วินาทีต่อมาหยดน้ำที่มาจากฝักบัวด้านบนอ่างน้ำเหนือหัวของบูมก็ไหลลงมาเปียกที่บริเวณร่างกายของพลับพลึงพอดีราวกับจับมาจ่อตรงหน้า

เสื้อเชิ๊ตสีขาวบางที่พลับพลึงใส่อ่อยบูมตัวเมื่อกี้เปียกน้ำเหมือนไม่ได้ใส่ ในใจของบูมนั้นแทบอยากจะทึ้งเสื้อตัวนี้ออกให้พ้นคนตัวเล็ก แต่ด้วยความที่ต้องคีพคาแรคเตอร์เป็นคนดีถือศีลกินผักเลยต้องเอามือปัดป่ายไปมาด้วยความไม่ยอมทั้งๆที่ในใจน่ะ

ขย่มเลยที่รัก ขย่มบูมเลยยยยยย

ตามนั้นแหล่ะ

"ที่รักเปียกหมดแล้ว ไม่เล่นแบบนี้นะครับ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอกมาเล่นน้ำตอนนี้"  พูดแล้วก็ทำท่าทำทางจับชายเสื้อสีขาวที่เลิกขึ้นจนเห็นอะไรต่อมิอะไรให้มันเข้าที่เข้าทาง

"บูม...ไม่เอาดิ" พลับพลึงจับมือบูมที่กำลังที่ดึงชายเสื้อบริเวณหน้าขาขาวๆอยู่ให้ไปจับบริเวณที่ก้นอวบเด้งของตัวเองก่อนจะบีบมือที่จับอยู่นั้นทำให้ดูเหมือนบูมกำลังบีบก้นตัวเองอยู่

ร้ายนักนะแม่ทัวดีย์เดี๋ยวก่อน

"ที่รักรอเถอะครับ แค่แปดสิบเจ็ดวันเอง แป๊บเดี๋ยวเหมือนหายใจเข้าออก"

"แต่บูมก็ทนไม่ได้แล้วนะ รู้ตัวบ้างไหม? ตรงนั้นของบูมอะ มันตั้งขึ้นจนเค้าอยากจะช่วยขึ้นให้..."

"อย่าพูดอะไรแบบนี้นะครับบูมไม่ชอบ"

"ไม่ชอบแต่มือก็บีบตูดเค้าใหญ่เลยนะ"

ชิบหายลืมตัว!

บูมรีบชักมือตัวเองออกจากก้นขาวอวบที่ชอบฟัดมันเป็นประจำทันทีเพราะคำแซวของพลับพลึงน้อย ความเคยชินเวลาได้บีบตูดเมียมันรู้สึกดีทุกครั้ง แต่ครั้งนี้คือต้องใช้ความอดทนอย่างมากที่ไม่จับคนตัวเล็กฟัดก่อนถึงเวลา

"บูมจ๋า"

จ๋าาาาาาา

"ที่รักลุกขึ้นเถอะบูมอึดอัด"

"เดี๋ยวเค้าทำให้หายอึดอัดไงบูมจ๋า"

ทำเลยที่รัก ทำแรงๆเลยนะ

"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าพลับพลึง อย่าให้บูมต้องโมโหนะ"

บูมทำเสียงเข้มขรึมใส่พลับพลึงที่บดเอวเข้าหาแก่นกายอยู่ พร้อมดันคนตัวเล็กออกและแกล้งแสดงอาการหงุดหงิดเล็กๆ จนพลับพลึงแอบหน้าเสียเล็กน้อย

"บูม...ไม่ดุได้มั้ยอะ เค้าอยากทำจริงๆนะ" คนตัวเล็กหยุดบดเอวก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงหงอยๆ

"บูมอยากให้ที่รักอดทน แค่สามเดือนเองครับ นะ...."

สามวิก็พอออออออออ!

"มันนานไป เค้าทนไม่ไหวหรอก ยิ่งอยู่กับบูมทุกวันแบบนี้ เค้าต้องบ้าตายแน่ๆถ้าไม่ได้ทำ บูมจ๋า เค้าขอได้มั้ยนะนะนะนะ"

หัวทุยถูกไปถูมาที่บริเวณลาดไหล่กว้างของบูมพร้อมความรู้สึกยุบยิบด้านล่างเพราะเจ้าพลับพลึงกำลังบดเอวลงมาอีกแล้ว บอกตรงๆว่าบูมจะไม่ทน!

"ที่รัก..."

"โอเคหยุดแล้วก็ได้" 

พลับพลึงหยุดการกระทำทุกสิ่งอย่างก่อนจะลุกขึ้นปิดน้ำแล้วเดินคอตกออกจากอ่างน้ำไปช้าๆ พร้อมปิดประตูให้ด้วยอย่างมีมารยาท บูมถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ไม่ต้องทำในห้องน้ำ พื้นที่มันแคบแถมแข็งโป๊กขนาดนั้นใครจะไปทำพลับพลึงปวดหลังตายห่า

บูมถอดเสื้อบิดน้ำที่เปียกเมื่อซักครู่แล้วเดินออกไป พลับพลึงตัวน้อยที่กำลังยืนสะอื้นปาดน้ำตาเบาๆเมื่อเห็นบูมเดินออกห้องน้ำก็รีบหันหลังทำเป็นเปิดตู้เสื้อผ้าเลือกเสื้อแทนตัวที่เปียก

"ที่รักร้องไห้ทำไมครับ?"

"เค้าเปล่าร้อง...ฝุ่นเข้าตา" คนตัวเล็กเอ่ยน้ำเสียงสั่นๆจนหัวใจของบูมตกไปที่ตาตุ่ม

"บูมขอโทษนะ" 

บูมเดินไปหาพลับพลึงที่หน้าตู้เสื้อผ้าก่อนนะสวมกอดคนตัวเล็กจากทางด้านหลังพร้อมหอมที่ลำคอขาวและไหล่ช้าๆเพื่อเป็นการขอโทษ

"อย่าทำแบบนี้เลยบูม เดี๋ยวศีลแตกนะ"

"ไหนคนเก่งของบูม หันหน้ามาสิครับ เปียกหมดแล้วเนี่ย"

บูมจับคนตัวเล็กให้หันหน้ามาหาตัวเองก่อนจะเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าเช็ดผมมาเช็ดที่ผมของพลับพลึงเบาๆแล้วใช้มือทั้งสองประคองใบหน้าหวานที่ยังมีน้ำตาเปรอะอยู่เล็กน้อย

บูมค่อยๆประกบจูบอันแสนแผ่วเบาๆและเนิบนาบไปที่อวัยวะส่วนเดียวกัน คนตัวเล็กเผยอปากรับสัมผัสนุ่มหยุ่นอันคุ้นเคยเหมือนปกติ บูมค่อยๆทวีความรุนแรงของการจูบขึ้นเรื่อยๆจากอบอุ่นกลายเป็นโหยหา และหยาบขึ้น 

พลับพลึงใช้แขนคล้องคอบูมก่อนที่จะเดินถอยหลังจนถึงเตียงโดยที่มีบูมตามมาติดๆ แล้วล้มตัวนอนหงายโดยที่ตัวบูมก็ลงมานอนคร่อมตามทั้งๆที่ปากของทั้งคู่ยังไม่ได้ผละออกจากกันแม้แต่นิด

เสื้อผ้าอาภรณ์ที่ห่มร่างกายอยู่เริ่มถูกปลดเปลื้องออกจากร่างกายอย่างรีบร้อนจนเหลือเพียงกายเปลือยเปล่าของทั้งคู่ บูมดันตัวเองขึ้นมาก่อนที่จะไปที่บริเวณกลางลำตัวของพลับพลึง 

บูมใช้ลิ้นชื้นโลมเลียที่บริเวณช่องทางเสียวด้านหลังเพื่อให้มีน้ำลายเป็นน้ำหล่อลื่นสำหรับเปิดทางเข้าไม่ให้พลับพลึงเจ็บมากนัก คนตัวเล็กยกสะโพกตามจังหวะลิ้นร้อนที่ตวัดเลียตามร่องสวาท

คนตัวหนาดันตัวเองขึ้นมาก่อนจะใช้นิ้วเบิกทางเหมือนปกติ ไม่นานหนักมือหนาก็จับแก่นกายใหญ่ของตัวเองไปจ่อที่ช่องสวาทและค่อยๆดันเข้าไปจนสุดในครั้งเดียว

"อึกกกบูมจ๋า...ไม่ผิดศีลหรอ"

"ทำให้ที่รักร้องไห้บาปกว่าเยอะ" พูดจบก็กระแทกเอวใส่คนตัวเล็กที่นอนยิ้มหวานอยู่ด้านล่าง

วันนี้กูจะจัดให้หนำเลยยยยยย

"อ๊ะบูมลึก...ลึกๆ"

เสียงครางหวานเปร่งออกมาเป็นระยะเมื่อบูมกระแทกตัวตนเข้าไปถึงจุดสวาทเน้น พลับพลึงน้อยแอ่นสะโพกรับสัมผัสได้อย่างเป็นอย่างดี 

"อ๊ะๆ บูมมมมอ๊าห์ แรงอีก"

บูมกระแทกเอวให้ไวขึ้นตามความต้องการของเมียตัวน้อยที่นอนครางเป็นแมวอยู่ใต้ร่างก่อนจะพลิกตัวพลับพลึงให้เป็นฝ่ายอยู่ด้านบนแทน โดยที่ส่วนนั้นยังเชื่อมต่อกันอยู่

พลับพลึงเงยหน้าขึ้นก่อนจะควบเอวบางขย่มแก่นกายรักอย่างชำนาญ มือน้อยวางค้ำที่ไหล่กว้างของบูมก่อนจะเริ่มขยับรัวๆอีกครั้งโดยมีบูมคอยช่วยเหลือแก่นกายเล็กอีกที

"ที่รัก...ดีครับ เก่งมาก"

เสียงครางทุ้มของบูมและพลับพลึงดังระงมไปทั้งห้อง พลับพลึงโน้มตัวลงไปนอนทับพร้อมกับจุ๊บเบาๆที่ริมฝีปากของบูม บูมจับพลับพลึงนอนตะแคงข้างก่อนจะกระแทกกายเข้าไปเช่นเคยพร้อมเร่งความเร็วให้ถี่ขึ้นและเน้นย้ำบริเวณที่พลับพลึงเสียวอยู่บ่อยครั้งอย่างเอาใจคนตัวเล็ก

บูมกอดคนตัวเล็กพร้อมจูบบริเวณไหล่เล็กจากด้านหลังพร้อมสวนเอวกระแทกไป ไม่นานนั้นน้ำสีขาวขุ่นที่จวนใกล้จะระเบิดก็ประทุเข้ามาในช่องทางด้านหลังจนเอ่อเต็มไปหมด