บูมอุ้มแฟนตัวน้อยด้วยท่าเจ้าสาวขึ้นห้องไปด้วยความว่องไวราวกับรถเมล์สายแปด
เพราะตอนนี้บูมรอไม่ได้แล้ว จะว่าหื่นก็ได้
เพียงแค่เสียงร้องของพลับพลึงเวลาทำแผลมันชวนให้คิดไม่ดีเลยซักนิด
ร่างหนาในหลังดันประตูห้องนอนเข้าไปก่อนจะวางพลับพลึงลงบนเตียงแล้วกดตัวลงคร่อมทันทีแบบไม่พูดพร่ำทำเพลง
ริมฝีปากบางกดลงบดเบียดที่อวัยวะเดียวกันแบบร้อนแรง
ท่อนกายกลางลำตัวที่ตื่นอยู่แล้วยิ่งแข็งกว่าเดิมเพราะความอยาก
มือหนาประคองใบหน้าเพื่อปรับองศาการจูบให้ถนัดยิ่งขึ้น
ลิ้นร้อนสอดชิมน้ำหวานทั่วโพรงปาก ก่อนจะไล้ไปที่แก้มนวลและคอขาว
พลับพลึงครางอื้ออึงในลำคอก่อนจะใช้แขนโอบคอบูมแบะเอียงคอรับสัมผัส
ไม่นานนักเสื้อผ้าอาภรณ์ของทั้งคู่ก็นอนกองแหมะอยู่ปลายเตียงเป็นที่เรียบร้อย
บูมเอื้อมแขนไปที่ลิ้นชักข้างเตียงหยิบเจลหล่อลื่นขวดเล็กขวดเดิมที่พลับพลึงซื้อมาชโลมลงบนแก่นกายใหญ่ของตนและปากทางก่อนจะค่อยๆดันมันเข้าไปจนสุด
พลับพลึงร้องครางออกมาอย่างอดไม่ได้
เหมือนกับบูมที่ร้องออกมาเพราะความคับแน่นถูกตอดรัดจนเสียวไปหมด
ร่างหนาโน้มตัวไปหอมที่หอขาวไล้มาจนถึงยอดอกสีหวานที่น่าล่อตาล่อใจ
ลิ้นร้อนหยอกล้อยอดอกที่ตั้งชูชันขึ้นมาก่อนจะงับและดูดเม้มตามอารมณ์ที่กำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
มือน้อยของพลับพลึงคอยช่วยตัวเองไปพลางๆ
เอวสอบของบูมขยับเข้าออกเป็นจังหวะ
ถ้าเปรียบเทียบกับเพลงคงเป็นแนวอีดีเอ็ม ที่ดุดันแต่ก็สนุก สนุกทั้งคนบรรเลงและคนที่ได้รับฟังทั้งคู่
บูมจับเอวของพลับพลึงแน่นก่อนจะกระแทกเอวเข้าไปลึกๆจนโดนจุดเสียวเน้นๆจนคนตัวเล็กครางเสียงหลงแบบไม่เป็นท่า
“บูมจ๋าคะเค้าไม่ไหวแล้ว” พลับพลึงตัวน้อยพูดอย่างอ่อนแรงในขณะที่บูมยังคงกระแทกกระทั้นกายเข้าออกอย่างสม่ำเสมอและดูเหมือนว่าจะเร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆตามลำดับ
“ปล่อยเลยเดี๋ยวบูมทำต่อเองครับที่รัก”
น้ำสีขาวขุ่นจากแก่นกายของพลับพลึงถูกปล่อยออกมาจนเปรอะหน้าท้องเต็มไปหมด
แต่บูมก็ไม่ได้มีทีท่าจะหยุดทำ
กลับเร่งความเร็วให้เสร็จไวกว่าเดิมเพราะกลัวว่าถ้าทำนานเกินไปพลับพลึงเกิดอารมณ์อีกรอบจะค้างเอาเสียเปล่า
“อ๊ะบูมแรงอีก...อ๊าห์”
“ซี๊ดดที่รักอ่า”
เสียงครางของทั้งคู่ระงมไปทั่วห้องนอน
สุดท้ายบูมกระแทกแก่นกายเข้าหาพลับพลึงน้อยสองสามทีก่อนที่จะปลดปล่อยออกมาจนล้นช่องทางด้านหลัง
บูมนอนทับลงไปที่ตัวพลับพลึงแล้วสูดดมซอกคอหอมอย่างมีความสุข
“บูม..เอาออกก่อน เค้าอึดอัด”
“ไม่...แช่แบบนี้แหละ
อุ่นดีไม่คิดแบบนั้นหรอที่รัก”
“บูมอุ่นแต่เค้าอึดอัด ลุกเลย”
พลับพลึงใช้แรงดันหน้าของบูมให้ออกจากซอกคอของตนและผลักอกให้บูมยอมถอนแก่นกายออกจากตัวเองด้วย
“บูมมมมมมมม”
“หืมว่าไงที่รัก”
“เอาออกไปปปปป” เสียงแง้วๆบ่งบอกถึงความงอแงเลเวลสิบ บูมยกยิ้มอย่างขำๆก่อนจะดันตัวเองลุกขึ้นไปหอมแก้มทั้งสองข้างของแฟนตัวเล็ก
“ก็ได้ๆ ยอมแล้ว”
“ยอมก็เอาออกสิ เค้าจะไปล้างตัว เดี๋ยวบูมต้องขับมอเตอร์ไซค์ไปส่งเค้าที่บ้านอีก”
คนตัวเล็กพูดประโยคที่บูมเคยพุดก่อนหน้านี้ด้วยน้ำเสียงน้อยใจนิดๆ
“นอนกับบูมเนี่ยแหละ บูมยังไม่หายโกรธนะครับที่รัก”
“เคลียร์กันก่อนนะ ฟังเค้าก่อน”
“ได้
บูมมีเวลาฟังที่รักอธิบายทั้งคืน”
กลับไปอ่านต่อที่จอยครับ
ความคิดเห็น
แสดงความคิดเห็น